یک مشکل بهظاهر ساده، اگر بهموقع مدیریت نشود، میتواند به هزینههای سنگین مادی و البته نارضایتی اجتماعی تبدیل شود.
معمولاً هر سال شاهد هزینهکرد شهرداری برای خرید و تملک چند پلاک ثبتی هستیم؛ پلاکهایی که پس از تملک و تخریب، زمینه را برای تعریض معابر فراهم میکنند.
تعریض معابر، در بسیاری از موارد، به کاهش ترافیک، بهبود دسترسی و افزایش آسایش ساکنان محلات منجر میشود.
طبیعتاً تعریض خیابانها و کوچهها در بافتهای قدیمی، پروژهای پرهزینه و زمانبر است.
اما موضوع خیابانهای ورودی به شفاعت و نجات از این جهت قابل تأمل است که اهالی، پیش از ساختوساز و ایجاد هزینههای بعدی، نسبت به کمعرض شدن مسیر هشدار دادهاند.
اهالی بارها تجمع کرده و موضوع را به مسئولان مربوطه منتقل کردهاند. حتی در مقاطعی، توضیحاتی از سوی یکی از اعضای شورا درباره حل مشکل ارائه شده است.
اما اکنون دوباره این نگرانی وجود دارد که طراحی و جانمایی پلاکهای متعلق به شهرداری، ورودی قدیمی این دو خیابان را به مسیری باریک تبدیل کند.
پرسش مشخص اهالی این است:
اگر فرض را بر این بگذاریم که سند این مسیر قدیمی در مالکیت شهرداری قرار دارد، چه مانعی وجود دارد که شهرداری با رعایت یک عقبنشینی مناسب، ساختمانهای خود را احداث کند؟
حتی دو متر عقبنشینی میتواند در آینده تفاوت قابلتوجهی در عرض مسیر ایجاد کند و از بروز یک مشکل دائمی جلوگیری کند.
این موضوع فقط مربوط به ساکنان قدیمی خیابانهای نجات و شفاعت نیست؛ با توسعه کوی فاطمیه، ساکنان جدیدی نیز به این محدوده اضافه خواهند شد و طبیعتاً کیفیت دسترسی و عرض معبر، مستقیماً بر آسایش و رفتوآمد آنها نیز اثر خواهد گذاشت.
جناب مسئول؛ لطفاً پیشگیری کنید.
قرار نیست بعد از ساختوساز، ایجاد ترافیک و نارضایتی، برای اصلاح یک تصمیم هزینههای چندبرابری به شهرداری و در نهایت به مردم تحمیل شود.
شهرداری، نهادی است که با بودجه عمومی و برای خدمت به مردم فعالیت میکند.
امروز هنوز فرصت تصمیم درست وجود دارد؛
قبل از آنکه یک تصمیم قابل اصلاح، به یک مشکل غیرقابل اصلاح تبدیل شود.